خلیجفارس از شاه عباس تا فضای مجازی
انگار به تماشای یک تابلو نشستهایم؛ درباره خلیج فارس میگویم. تابلویی در شش پرده که تار و پودش را شمشیر شاهعباس و غیرتِ «امامقلیخان» بافتهاند و رنگهایش محصولِ وطنپرستی و اراده مردم در برابر اشتباه ناشیانهی آمریکاییهاست. این روز، جشنِ پیوندِ دوبارهی خاک و خاطره با همتِ نخبگان و ارادهی دولت است.
پرده اول (عصر فولاد): در بهار ۱۶۲۲ میلادی، غرشِ توپهای ارتش ایران به فرماندهی «امامقلیخان» در کنار سیاستورزی شاه عباس در خلیجفارس پیچید. پس از ۱۱۷ سال اسارت، جزیره هرمز از چنگالِ اشغالگرانِ پرتغالی آزاد شد تا موجهای خلیج پارسی، دوباره طعمِ حاکمیتِ ایرانی را بچشند.
پرده دوم (اشتباهِ جوهری): در پاییز ۱۳۸۳، ناگهان در اطلسِ «نشنال جئوگرافیک»، جوهری آلوده به نادانی و دشمنی ریخته شد. آنها نامی مجعول را در کنار نامِ ابدی خلیجفارس سنجاق کردند تا تاریخ را به چالش بکشند.
پرده سوم (انفجار در قلمرو نور): بازهم جادویِ «اتحاد» به کار افتاد. ایرانیانِ دور و نزدیک، با «بمبهای گوگلی» به میدان آمدند. وبلاگها و ایمیلها تبدیل به سنگرهایی شدند که یک پیام را در جهان طنینانداز کردند: ««چنین خلیجی وجود ندارد، به دنبال خلیج فارس بگردید.»
تا سالها بعد از این ابتکارِ عملِ مجازی، همچنان نخستین نتیجه جستجوی آن خیالِ جعلی، همین صفحه بود.
آن روزها فضای مجازی آزاد و آغوشش باز بود و ارادهی ایرانی، اولین نتیجهی جستجوی جهان را به تسخیر خود درآورد.
پرده چهارم (تسلیمِ قلم): نشنال جئوگرافیک در برابر این سونامیِ اراده، چارهای جز عقبنشینی نداشت. آنها با پوزشخواهی رسمی، آن نامِ بیگانه را از نقشهها شستند و اعتراف کردند که در تمامِ طول تاریخ، این آبها تنها یک نام را به رسمیت میشناسند: «خلیجفارس».
پرده پنجم (مُهرِ ابدی): فضای مجازی به میدانِ شوالیهگریِ مردم برای دفاع از میراثِ معنویشان بدل شد. این شور و شکوه، دولت را هم با خود همراه کرد تا دهم اردیبهشت، سالروزِ آن فتحِ بزرگِ هرمز، برای همیشه به نام «روز ملی خلیجفارس» در شناسنامهی ایران ثبت شود.
پرده ششم (ایمان به اعجاز): هرگاه به این مردمِ نجیب و غیور اطمینان کنیم و حصارها را کنار بزنیم، آنها در فضایِ آزاد، معجزه میآفرینند. آنها چشمِ طمعکاران را کور و دنیا را خیرهی همبستگیِ خود میکنند.
روز ملی خلیجفارس؛ روزی که در آن میهندوستی و پدیدههای نوظهور مجازی به هم گره خوردند، بر شما مبارک… یادمان باشد که این ساحل، با ارادهی مردم است که تا ابد «فارسی» میماند.
بدون نظر! اولین نفر باشید